Λοιπόν, εγώ αυτά τα αμάξια γουστάρω!
Αυτή είναι η Porsche 930 Turbo του 1979,
σε χρώμα μπεζ κρεμ με ασορτί σαλόνι.
Έχει επίπεδο εξάρη κινητήρα 3,3 λίτρων
στο απώτερο πίσω άκρο του αυτοκινήτου,
στο χειρότερο σημείο, όπου προσφέρει τη μέγιστη διασκέδαση.
Διαθέτει τούρμπο της ΚΚΚ,
- καμία σχέση με τη ρατσιστική Κου Κλουξ Κλαν-
και βγάζει 265 άλογα.
Έχει τετρατάχυτο χειροκίνητο σασμάν.
Έχει διάτρητα, αεριζόμενα δισκόφρενα.
Πιάνει τα 260 χιλιόμετρα την ώρα.
Αμάξι όλο τεχνολογία, για τύπους που τους αρέσει η τεχνολογία.
Είπα "τύπους" και εννοώ τους πάντες,
γυναίκες, γκέι, λεσβίες, διεμφυλικούς.
Με τρελαίνει το χρώμα, οι προφυλακτήρες, το υφάκι,
ακόμη και οι πτυσσόμενοι λασπωτήρες,
το όρθιο βεντιλατέρ, το μεγάλο κοντέρ,
και οι πεντάκτινοι τροχοί της Fuchs.
Έχω ξεχωριστό καλεσμένο σήμερα έναν καλό, παλιό φίλο, τον κ. Γκάρι Σάντλινγκ.
Ήταν από τους πρώτους φίλους μου κωμικούς στο Λος Άντζελες που πήραν την 911.
Είμαστε στενοί φίλοι πολύ καιρό,
κι είχαμε παρόμοια αυτοκίνητα τον περισσότερο καιρό.
Βγήκαμε ταυτόχρονα στο Comedy Store του Λος Άντζελες
όπως και και στο Tonight Show του Τζόνι Κάρσον.
Κάναμε σίριαλ τη δεκαετία του '90 στο ίδιο στούντιο, την ίδια εποχή,
απέναντι ο ένας από τον άλλον.
Πηγαίναμε πακέτο, όπως οι 911 και η Νότια Καλιφόρνια.
- Γκάρι. - Τζέρι!
Πότε είναι η κλήση που θα ηχογραφήσεις;
Τώρα. Καταγράφεσαι.
Θεέ μου.
Έχουμε καιρό να τα πούμε, ανυπομονώ.
Κι είχες δίκιο, όλη μου η ζωή χρειάζεται μοντάζ.
Εσένα όλα στη ζωή σου γίνονται ύστερ' από παύση 19 δευτερολέπτων.
Δεν κατάλαβα γιατί το 'πες αυτό.
Είμαι ο Τζέρι Σάινφελντ. Bλέπετε το Κωμικοί Πάνε για Καφέ με το Αυτοκίνητο.
- Σ' αγαπώ. - Κι εγώ.
Θα πήγαινες ποτέ σε σολάριουμ;
Μόνο με αντηλιακό.
Όποτε ανοίγει μαγαζί, θέλω να πάω.
Λέω "Έχουν μπέργκερ. Να μπω μέσα και να φάω.
Τόσο κόπο έκαναν ν' ανοίξουν το μαγαζί".
Σε θεωρώ απίστευτα ευφυή, με εξαίρεση αυτό.
Θα 'τρεχες όλη μέρα!
Δε θα σου έμενε χρόνος για ζωή.
Αν μπαίναμε παντού, δε θα 'χες εκπομπή.
Στα σποτ του Μακόναχι για τη Lincoln,
τους λείπει ένας κωμικός για επιβάτης.
Έπρεπε να 'σαι εσύ εκεί
να κοιτάς τον Μακόναχι να λέει "Ε;"
"Δεν καταλαβαίνω τι λες.
Σε άφωνους το πλασάρεις το αμάξι;
Σ' έναν περαστικό που μπήκε τυχαία κι είπε
'Ξέρεις, ψάχνω κάτι του στιλ… Lincoln';"
Πρόσεξες φάση; Οδηγούν μόνοι τους και χαμογελούν πονηρά.
Πώς πας από τα Όσκαρ καρφί σε σποτ αυτοκινήτου;
Γι' αυτό έπρεπε να 'σαι εσύ εκεί.
Θα ήταν τέλεια διαφήμιση.
Εσύ θα ήσουν ο Μακόναχι, κι εγώ θα ήμουν εσύ.
Απλά πρέπει να οδηγείς.
Ο Τζέρι είμαι. Θεέ μου!
Έχω κολλήσει εδώ με τον Μακόναχι.
Το βρήκες το μπουφάν μου; Το δερμάτινο;
Κάτσε λίγο.
"Δε σκέφτηκα ποτέ τις Lincoln. Απλά τις οδηγούσα.
Ήταν απλά το αμάξι μου…"
Παράξενο, δε μιλάει στο τηλέφωνο, στον αέρα τα λέει. Άκου.
Σου 'χει κάτσει κέντα. Κέντα.
- Εδώ μένει ο Μπίτι, ε; - Ναι.
Το γυρίσαμε ξαφνικά σε ξενάγηση των σταρ;
Και βγαίνει τελικά ότι είχα υπερπαραθυρεοειδή,
που δεν είχε διαγνωστεί, γιατί έχει ίδια συμπτώματα,
ακριβώς τα ίδια, που έχει κάθε ηλικιωμένος εβραίος.
Είχα λήθαργο, φούσκωμα, βάρος.
Σαν να θες διαζύγιο, είσαι ή δεν είσαι παντρεμένος.
Σπούδαζα ηλεκτρομηχανολόγος στην Αριζόνα,
κι έμαθα να πειθαρχώ και να λύνω τύπους
και να μην έχω άλλη ζωή,
γιατί ήθελε μελέτη για να πάρεις πτυχίο.
Αλλά δεν ήταν τόσο δύσκολο όσο να γράφεις κωμωδία.
Όχι, γιατί τελικά υπάρχει μια απάντηση… για τις εξισώσεις.
Και για τα αστεία!
Δε νομίζω ο Αϊνστάιν έκανε δοκιμές σε κοινό.
"Πώς σας φαίνεται αυτό; Α συν Γ ίσον Δ στο τετράγωνο. Όχι;"
- Ναι. - "Σαν να μη βγάζει κάτι!"
Κάποια στιγμή όταν έγραφα στο σίριαλ Sanford and Son,
ήρθα στο Comedy Store και σε είδα να κάνεις σταντ απ.
Κι άρχισα στις νύχτες ερασιτεχνών. Η Μίτσι δε μ' έβαζε στο πρόγραμμα.
Εγώ πήγα στο Improv. Μ' αντιπαθούσε.
Με αντιπάθησε ενστικτωδώς.
Την καταλαβαίνω. Σοβαρά;
Εσύ κι εγώ ήμαστε οι μόνοι που πήγαιναν κάπως έτοιμοι,
έβγαιναν, τα έλεγαν κι έφευγαν.
Και γίνονταν μ…, θα τα συζητήσουμε όταν φτάσουμε,
γιατί θα σου μυρίζει ακόμα το ξερατό του 1978.
Δε βγαίνω. Πάντα ζορίζομαι εδώ, στο Comedy Store.
- Έχει μια ατμόσφαιρα που δεν αλλάζει. - Ποτέ! Είναι φρίκη!
Έλα να τελειώνουμε.
Νιώθω λίγο άβολα τώρα.
Μα Γκάρι, εδώ ήταν "το βασίλειο και η ισχύς".
Τη δεκαετία του '70 και του '80 εδώ ερχόσουν
για να γίνεις αληθινός κωμικός.
Είδες ποτέ στ' αλήθεια ηρωίνη ή κοκαΐνη στο Comedy Store;
- Όχι. - Ούτ' εγώ,
ενώ ξέραμε ότι υπήρχε.
Γκάρι! Εδώ στεκόμουν και σ' έβλεπα!
Με πεθαίνεις τώρα.
Ανεβαίνω στη σκηνή,
κι εδώ πίσω στέκεται ο Τζιμ Μακόλι από το Tonight Show.
Ήταν ο φύλακας της πύλης.
Και μου λέει
"Εξαιρετικό. Μπορείς την άλλη Πέμπτη να 'θεις στο Tonight Show;"
- Κι έτσι άλλαξε η ζωή μου. - Πω πω!
ΠΟΛΙ ΣΟΡ - ΑΡΣΕΝΙΟ ΧΟΛ
ΓΙΑΚΟΦ ΣΜΙΡΝΟΦ
Σχεδόν οι μισοί έχουν πεθάνει.
Ή στ' αλήθεια ή ως επαγγελματίες.
Έτσι.
Είναι ακόμα ωραίο μαγαζί για κωμωδία.
Θα ήθελα πολύ να δουλέψω εδώ.
Κι όχι μόνο επειδή έχουμε παρελθόν. Είναι καλός χώρος.
Το νιώθεις.
Κάποιοι χώροι δεν το 'χουν. Εδώ; Ναι.
Μια φορά, στη σκηνή,
μιλάω, δουλεύω διάφορα,
πάει καλά, και βλέπω μια κίνηση.
Με την άκρη του ματιού μου, εδώ πέρα.
Κοιτάζω, κι είναι μια καινούρια σερβιτόρα με τον δίσκο της.
Έχει έρθει μέσα από τη σκηνή, να σερβίρει αυτά τα δύο τραπέζια,
κι εγώ στέκομαι εδώ, έτσι.
Δεν έχω θυμώσει. Απλά δεν το πιστεύω!
Με ρωτάνε "Έχεις τρακ στην τηλεόραση;"
Δεν καταλαβαίνουν τι μ… έχουν δει τα μάτια μας!
Μια νύχτα ήμουν εδώ,
θα ήταν μία το πρωί, κι εκεί πέρα καθόταν ένας τύπος.
Και δεν υπήρχε άλλος εδώ,
οπότε τσιγκλούσα αυτόν.
Αλλά άκου τι έγινε. Του λέω "Νιώθω άσχημα.
Πάντα πικάρω αυτόν που είναι εδώ, στο μικρόφωνο. Κάτσε παραδίπλα".
Ήταν καλό άτομο, σηκώθηκε, μετακόμισε.
Πιάνω το μικρόφωνο, το βάζω εκεί, κι αρχίζω πάλι να του τα χώνω!
ΤΖΟΡΤΖ ΚΑΡΛΙΝ
Έχει ακόμα "αέρα". Εγώ δεν ήξερα να φερθώ.
- Ένας από την Αριζόνα ήμουνα… - Ε, και;
Χ… από πού είσαι.
Συγγνώμη που το ανέφερα.
- Πάλι ο Γκάρι φίρμα. Εδώ κοίτα! - Καλά, ντρέπομαι γι' αυτή τη φωτογραφία.
- Είσαι όμορφος. - Η δική σου;
Ξέρω γω; Δεν είδα.
Λουφάρεις, γιατί δε θες…
Δεν την είδα. Έψαξα, αλλά δεν τη βρήκα.
Δεν πειράζει. Εντάξει.
Τι θέλει αυτό εκεί;
ΑΙΘΟΥΣΕΣ, ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ
Είναι για όταν είσαι τάβλα στο πάρκινγκ
κι αργοπεθαίνεις,
το κοιτάς και λες "Κάτσε, σ' αυτό το εργαστήρι δεν έχω πάει!"
Πέρσι πέθανε ο Ντέιβιντ Μπρένερ.
Το σκέφτεσαι ποτέ όλο εκείνο το υλικό;
Συγγνώμη.
Είμαι πια σ' ένα στάδιο που με νοιάζει ο άνθρωπος.
Άκου τι περίμενα να πεις: "Ήξερες πως πέθανε και ο Μπρένερ
και ο Ρόμπιν; Πόσο παροδική είναι η ζωή!"
Όχι να πεις "Κρίμα, χάθηκε τόσο υλικό".
Είναι αστείο το πώς σκέφτεσαι.
Αυτό ήταν το δύσκολο.
Να βγεις και να ζήσεις είναι εύκολο!
Μα τόσα αστεία! Δούλεψε πολύ!
Χάθηκαν. Δεν έχουν αξία για άλλον πια.
Ενώ απαίτησαν τόση δουλειά.
Το υλικό αυτό, όπως και το δικό σου,
είναι καθαρά ένα όχημα για να εκφράζεις το πνεύμα σου.
Την ψυχή, την ύπαρξή σου. Γι' αυτό είσαι υπέροχος και…
Άρα το υλικό δεν έχει άλλη αξία;
Καμία, πέραν του να εκφράζεσαι εσύ πνευματικά,
μ' έναν τρόπο όλο ψυχή και πνεύμα.
Γι' αυτό είσαι στον πλανήτη.
Θεέ μου! Άνοιξε την ηλιοροφή. Τι χρονιά έχουμε;
Όταν πρωτοείδες τον Ρόμπιν Ουίλιαμς,
δε θυμάσαι όλα όσα είπε, απλά την παρουσία του.
Θεός σχωρέσ' τον. Σίγουρα, όπως κι εγώ, θα έπαθες πλάκα.
- Δεν ξέρω πώς ένιωσες. - Ναι.
Εγώ έβλεπα CNN.
Διέκοψαν, είπαν "Ο Ρόμπιν Ουίλιαμς αυτοκτόνησε".
Πάγωσα στη θέση μου. Αλήθεια λέω.
Ήμουν στην κουζίνα.
Και λέει ο Γουλφ Μπλίτσερ "Στα 63, τόσο νέος!"
Κι ένιωσα μια ελπίδα,
γιατί είμαι συνομήλικος με τον Ρόμπιν.
Αλλά μετά σκέφτηκα ότι αυτό
είναι φράση που την ακούς μόνο σε σχέση μ' έναν θάνατο.
- Ναι. - "Στα 63, τόσο νέος!
Παίζεις και στο NFL". Δεν… Τίποτα!
Πρέπει να πεθάνεις 60άρης, για να λένε "Πω πω, ήταν νέος".
Ξέχασα να ζητήσω καφέ αμέσως. Έχεις διάθεση για καφέ;
Ναι, θέλω άλλον έναν.
Παλιά, εσύ κι εγώ
παλεύαμε με τις πολύ απαιτητικές δουλειές που είχαμε.
Πέτυχα κάποιον, δε θυμάμαι το όνομά του.
Έναν κωμικό που είχε κλείσει 12 βραδιές.
Λέω "Πώς πάει;" Λέει "Πολύ πιο εύκολο απ' όσο νόμιζα!
Περνάω καλά". Και σκέφτηκα…
- Θεέ μου. - Ναι. Έχει μπλέξει αυτός.
- Και φυσικά πήρε δρόμο. - Ναι.
Αλλά εμείς εδώ συνεννοούμαστε σε πολύ περισσότερα επίπεδα.
Ναι.
Είναι εν μέρει το κλειδί της σχέσης μας.
Γιατί αν πω "Είναι ναρκοπέδιο, γ…!" λένε "Γκρινιάζει πάλι".
Ενώ ακούω μπλουζ, λένε τα ίδια λόγια,
κι ο κόσμος λέει "Φανταστικό!"
Αν όμως πω "M' άφησε το μωρό μου"; "Σταμάτα την γκρίνια!"
Πρόσεξα ότι αν περνάω περίοδο σκέψης
σκέφτομαι ή για τη σχέση που ίσως έχω τότε
ή για τους άθλους μου στο Κάρλαϊλ.
Άθλους; Δεν πιστεύω ότι έκανες άθλους.
- Τι; - Τίποτα.
- Έλα! - Δεν μπορώ τώρα.
- Εντάξει. - Δεν μπορώ.
Όπως θες.
Έχεις ένα στιλάκι όταν λες "Όπως θες".
Μ' αρέσει, γιατί δεν το λέει κανείς πια.
Προτιμώ το "Άντε γ…".
- Γιατί; - Ξέρω γω;
Είναι άλλη μια έκφραση που απλά…
Δε σου δημιουργεί καν κάποια εικόνα.
Δεν καταλαβαίνω γιατί είναι τόσο κοινή.
- Ποια; - Το "Άντε γ…"
Εγώ έτσι ανοίγω την κουβέντα για σεξ.
Η εισαγωγή μου.
Όταν έκανες το Larry Sanders,
πέραν του ότι είναι σούπερ αγαπημένο μου σίριαλ,
επινόησες μια "ατμόσφαιρα" που δεν υπήρχε πριν στην τηλεόραση.
Υπήρχε μια ατμόσφαιρα στο Λούση,
και μια άλλη στο Mary Tyler Moore.
Εσύ έπλασες μια πρωτότυπη φόρμα περιεχομένου.
Βλέπεις σίριαλ; Το Γραφείο, Μοντέρνα Οικογένεια.
Θα πεις "Κοίτα! Εμένα κάνουν!
Ακόμα κάνουν αυτό που επινόησα!"
Όταν εξηγούσα στο HBO τι ήθελα να κάνω,
δε γινόταν να πω "Λίγο αυτό, λίγο εκείνο".
Με τίποτα! Και με θεώρησαν τρελό.
Είπα "Αυτό δεν υπάρχει καν.
Ο κόσμος δεν υπάρχει καν. Τι κάνεις;"
- Σε ποιον το 'πες; - Σε άλλους άστεγους.
Προ 8μήνου είμαι μέσα, άρρωστος.
ΕΒΡΑΪΚΟ ΓΚΡΙΝΙΟΜΕΤΡΟ
Όταν ο εβραίος δε νιώθει καλά, όσες φορές κι αν το πει είναι λίγες.
Ακόμα και ο βουδιστής μέσα μου έλεγε "Είσαι αδιάθετος".
Είχε η Μελίσα Ρίβερς το μνημόσυνο της μητέρας της, κι εγώ ήμουν αδιάθετος.
Καταλαβαίνω.
Γύρισα κατά τις 10:30 το βράδυ, εξαντλημένος.
Είχα περάσει όλο αυτό και ξεντυνόμουν,
σαν σκηνή που βλέπεις κάποια να γδύνεται
πριν από το σεξ, αλλά με αντρικά εσώρουχα.
Τα δικά μου ρούχα.
Πέφτω στο κρεβάτι, είμαι κομμάτια,
ήμουν αδιάθετος κι εξαντλημένος.
Ναι, το ανέφερες.
Πλαγιάζω, και πάει 11:30.
Και στο Jimmy Fallon
έχουν καλεσμένο τον Τζέφρι Τάμπορ.
Λέω "Θα κάτσω να το δω".
Κι όπως το βλέπω, δε νιώθω καλά.
Το ανέφερες.
Και λέει ο Τζίμι στον Τζέφρι "Ο Γκάρι τι κάνει;"
Και λέει "Μάλλον μας βλέπει τώρα".
Και γυρίζουν στην κάμερα και λένε "Γεια σου, Γκάρι".
Κι εγώ είμ' εκεί κάπως έτσι.
"Τι γίνεσαι;" Σε στιλ "Ελπίζω να 'σαι καλά".
Δεν ξέρουν ότι κάτι έχω.
Ξαφνιάστηκα.
Ήμουν κοντά στην τηλεόραση.
Κι έγραψα ένα σημείωμα στον Τζίμι. "Σε παρακαλώ, μην το ξανακάνεις αυτό".
Εγώ στην κηδεία μου θέλω
έναν αληθινό διαιτητή του μποξ να κάνει τη μέτρηση.
Και στο "5" να το λήξει λέγοντας "Δε σηκώνεται".
- Παλιά ερχόσουν εδώ…; - Όχι, δεν περπατάω.
- Για τα εστιατόρια; - Μπα, αυτό είναι το θέμα, είχα δουλειές.
Θυμάμαι ότι βγήκα για φαγητό μ' έναν καλεσμένο στην εκπομπή,
κι όταν γύρισα, σε μισή ώρα,
ο παραγωγός με περίμενε στο πάρκινγκ έτσι!
Και θα το πω τώρα. Δική μου ήταν η εκπομπή!
- Έτσι! - Να μην πάω να φάω μια φορά;
- Να απαντήσω; - Ναι.
- Όχι. - Ναι.
- Τσακίσου στο γραφείο. - Ναι.
Σιγά μη σ' ακούω να γκρινιάζεις που είχες δική σου εκπομπή…
- Τόσα λεφτά έβγαλες… - Ναι.
Ποιος ακούει τους πλούσιους να γκρινιάζουν τι δύσκολα περνούσαν!
Ούτε υποψήφιο πρόεδρο δε θα 'χαμε, έτσι;
ΣΤΟΥΝΤΙΟ CBS ΠΥΛΗ B
- Γεια σου. - Γεια σας.
Είμαι με τον Γκάρι Σάντλινγκ. Δουλεύαμε εδώ.
- Σοβαρά; - Μας θυμάσαι;
Αμυδρά.
Εδώ ήταν το πάρκινγκ για τα γραφεία σας.
Ναι, εδώ ήμαστε.
Ένας σεναριογράφος μου
μιλούσε μ' έναν δικό σου
κι είπαν ότι ήρθαν σπίτι σου,
κι εσύ ήσουν στην πισίνα, όσο έλεγαν ιδέες.
Αν έλεγες ότι ήμουν μπρούμυτα στο νερό, θα σου 'λεγα "Πιθανό".
Αυτή τη βόλτα κάναμε.
Πολλές φορές τηλεφωνιόμαστε. "Έχεις χρόνο;"
Και συζητούσαμε τα προβλήματά μας.
Και μάλιστα έλεγα "Δόξα τω Θεώ, έχω τον Τζέρι".
Εδώ ήταν ο δρόμος σου.
Ναι, τον έφτιαξαν για την εκπομπή μου.
- Πω πω! - Πω πω!
Έχω να έρθω εδώ πολλά χρόνια.
- Είχα δυο αστεία σε ένα επεισόδιο. - Ναι!
Εκεί που ο Τζορτζ πήρε το βιβλίο στο μπάνιο.
Σωστά!
Μου λέει "Εσύ δε διαβάζεις, όταν πηγαίνεις τουαλέτα;"
Και λέω "Όχι, Τζορτζ. Απλά χρησιμοποιώ την τουαλέτα".
Κι η ατάκα του Τζορτζ ήταν "Περνιέσαι για σπουδαίος εσύ, ε;"
Η ατάκα σου.
Κοίτα περπατησιά…
Ζωηρή, ενεργητική περπατησιά.
Άλλος κόσμος, ε; Άλλη εποχή;
- Ναι. - Πώς νιώθεις;
Θετικά; Σου λείπει;
Θυμάσαι τότε που ήσουνα παιδί;
Όταν πήγαινες τουαλέτα στο σχολείο, μπορούσες να κατουράς πολύ μακριά.
Κι έκανες όλο και πιο πίσω,
ώσπου κατουρούσες από τα τρία μέτρα.
Έτσι είναι εδώ.
Εγώ δεν ήξερα πώς να το πω.
Νιώθω… Δεν είναι το πλατό σου, αλλά έχει ίδιες διαστάσεις, ε;
Ναι, πολύ παρόμοιο.
Άνετα κάναμε τώρα ένα σίριαλ.
Απλά θες μια άβολη κατάσταση.
Τι έκανες; Τα ήπιες όλα;
Τι θα κάνω τώρα εγώ;
Δε μπορεί να την έχουμε μαζί!
Αφού την καλέσαμε και οι δύο.
Τότε πρέπει να βγούμε για φαΐ!
Θα πάω και θα κάνω τον άρρωστο.
Θα φύγω στη μέση, κι έρχεσαι εσύ.
Δε θα καταλάβει τη διαφορά.
Δεν είναι πολύ έξυπνη.
Το είχα σκεφτεί να σου μιλήσω γι' αυτό.
Ευχαριστώ.
Ήμαστε αρχηγοί εδώ κάποτε.
Θυμάσαι έναν τυφλό κωμικό, τον Γκάμπριελ;
Του έγραψα ένα αστείο, ότι οδηγεί με τα χέρια έξω,
γιατί τα σαμαράκια στις γραμμές είναι σύμβολα Μπράιγ.
Το αστείο είναι ότι δεν αφορά έναν τυφλό που οδηγεί.
Κάποτε έγραψα σημείωμα αυτοκτονίας,
"Δεν είμαι θυμωμένος πια. Αυτό απλά το κάνω για τον εαυτό μου".
Δεν είναι αστείο, ε; Πολύ αληθινό.
- Ναι. - Ναι.
Πες μου απολύτως ειλικρινά.
Το σοκ της αυτοκτονίας του Ρόμπιν Ουίλιαμς.
Πραγματικά ξαφνιάστηκες;
Όλοι στις ειδήσεις των καναλιών έλεγαν
"Μα γιατί ήθελε να αυτοκτονήσει;
Μόλις τελείωσε μια τηλεοπτική σειρά,
έχει δυο ταινίες έτοιμες, ετοιμάζεται να γυρίσει άλλη μία.
Γιατί ν' αυτοκτονήσει;"
Κι όπως καθόμουν με κάποιον, λέω "Μόλις τώρα είπε τους λόγους".
Μια φορά ήμουν με τον Δαλάι Λάμα κι είπε
"Λες αστεία και για τον Βούδα;
Θα ήθελες να είσαι στη θέση του; 'Αγιότατε!'"
Και με κοιτάει, φοράει τα γυαλιά, είναι ο Δαλάι Λάμα.
Μιλάω μαζί του κι είμαι άνετος με αυτό.
Λέω "Ο Βούδας δεν παντρεύτηκε, γιατί η γυναίκα θα 'λεγε
'Έτσι θα κάθεσαι στο σπίτι όλη μέρα;'
'Διαλογίζομαι, αγάπη μου'.
'Να διαλογιστείς βγάζοντας τα σκουπίδια!'"
Και πέφτει θανάσιμη σιωπή στο δωματιάκι,
με εξαίρεση τρεις Αμερικανούς μοναχούς
που έχουν πέσει κάτω από τα γέλια.
Οπότε του εξήγησα το αστείο.
"Στον πολιτισμό μας μερικές φορές τα ζευγάρια μαλώνουν,
γιατί η σύζυγος θεωρεί τον άντρα τεμπέλη που κάθεται".
Και μου λέει "Α!
Αστείο!"
Αυτό χρειάζεσαι, ένα τρίλεπτο κενό
από το αστείο, ώσπου να βγει το γέλιο.
Πήγα για αξονική την Τετάρτη.
Κι όπως μπαίνω, μου λέει ο τεχνικός
"Γκάρι Σάντλινγκ! Θαυμαστής σας".
Λέει "Σας έκανα αξονική και πέρσι.
Έχετε καρκίνο;" Λέω "Όχι".
"Ωραία, ζείτε ακόμα. Έβλεπα τις ειδήσεις,
και νομίζω ότι αν πεθαίνατε, θα το 'χα ακούσει".
Και λέω "Τι να πω, δεν ξέρω,
δε θα 'βγαζαν κι έκτακτο δελτίο…"
Δεν ήξερα τι να του πω.
Αλλά επέμενε. "Τέλεια, ο Γκάρι Σάντλινγκ ζει ακόμα.
Φανταστικά!" Αλλά εγώ ήμουν…
Υποτιτλισμός: Γιάννης Ανδρέου